ریموت کنترل درب برقی

هر آنچه که باید در مورد ریموت کنترل درب برقی بدانید را در این مقاله بخوانید تا به صورت کامل با آن آشنا شوید.

قدیمی ترین و معمولی ترین وسیله برای درب بازکن های برقی، ریموت می باشد. امروزه با پیشرفت تکنولوژی مدل های مختلفی از ریموت نیز وارد بازار شده است. اما ریموت کنترل های پوش باتون (push button) همچنان از بقیه مدل های دیگر پر استفاده تر هستند. این مدل ریموت کنترل با باتری کار می کند. مدل های ساده این نوع ریموت تنها دارای دو دکمه برای باز و بسته شدن درب است.

همیشه در هنگام خرید ریموت کنترل باید یک نکته را در نظر بگیرید و آن این است که ریموتی را که انتخاب و خریداری می کنید باید با درب بازکنی که شما استفاده می کنید، حتما مطابقت داشته باشد. زیرا در مدل ها و برندهای مختلف از فرکانس های مختلفی استفاده می شود. در ادامه این مقاله شما را با انواع ریموت کنترل درب برقی و ویژگی های آن ها آشنا خواهیم ساخت. پس در ادامه با ما همراه باشید.

ریموت کنترل درب برقی چیست؟

ریموت کنترل وسیله ای ست که فرمان را به مرکز کنترل منتقل می کند. در حقیقت ارتباط بین ریموت کنترل و مرکز فرمان توسط رسیور انجام می شود. این کار به این صورت انجام می شود که ابتدا فرمان به وسیله سیگنال های مایکروویو به رسیور منتقل شده سپس، در رسیور سیگنال حامل از فرمان جدا می شود. در نهایت رسیور سیگنال فرمان را رمزگشایی می کند و به مرکز کنترل منتقل خواهد کرد تا عملیات متناسب با آن سیگنال انجام شود.

البته قابل ذکر است که فرکانس کاری ریموت با رسیور باید برابر باشند تا فرایند ارسال و دریافت اطلاعات میان این دو صورت بگیرد. از پرکاربردترین فرکانس ها در ریموت کنترل ها، فرکانس های 433MHZ، 315MHZ و 868MHZ می باشند.

انواع ریموت کنترل درب برقی

امروزه با پیشرفت علم و تکنولوژی انواع مختلف و متنوعی از ریموت کنترل های درب برقی در بازار وجود دارد که هر کدام دارای ویژگی ها و قابلیت های منحصر به فرد خود می باشند. ریموت کنترل ها را بر اساس نوع فرکانس کارکرد و فرایند معرفی آن ها به رسیور، به سه دسته تقسیم می کنند که در ادامه با آن ها آشنا خواهید شد.

ریموت های کد فیکس (Fix Code)

در این نوع ریموت ها از تعدادی دیپ سوئیچ که در وضعیت خاصی از روشن یا خاموش بودن قرار دارند، برای معرفی ریموت به رسیور استفاده می شود. همچنین تعدادی جامپر در داخل برد الکترونیکی ریموت ها تعبیه شده که باید روشن یا خاموش بودن آن ها مانند وضعیت دیپ سوئیچ های قرار داده شده در رسیور تنظیم شود. این کار کمک خواهد کرد تا رسیور بتواند فرمان صادر شده را شناسایی کند.

به کمک لحیم کاری قطع و وصل شدن جامپرها بر روی ریموت کنترل انجام می شود که کار بسیار سختی است. قابل ذکر است که به دلیل محدود بودن وضعیت هایی که می توان جامپرها را قرار داد، ارتباط میان ریموت و رسیور بسیار پایین است و به راحتی قابل کپی برداری می باشد. همچنین در این نوع ریموت کنترل امکان حذف ریموت از روی رسیور وجود ندارد و با گم شدن ریموت باید وضعیت دیپ سوئیچ ها و جامپرها را به صورت کلی تغییر داد تا ریموت گم شده غیر فعال شود.

ریموت های کد لرنینگ (Code Learner)

دسته دوم ریموت کنترل، ریموت های کد لرنینگ هستند. در این دسته کد شناسایی ریموت و رسیور به صورت نرم افزاری تعیین می شود. با فشار یک دکمه بر روی رسیور در حالت شناسایی قرار خواهد گرفت و با فشار دادن یک دکمه از ریموت، کد مربوطه ریموت در حافظه رسیور ذخیره خواهد شد. در نهایت فرمان از ریموت ارسال شده و توسط رسیور دریافت و رمزگشایی می شود.

تعداد ریموت های قابل استفاده از این رسیورها به ظرفیت آن ها بستگی دارد. البته امنیت ریموت های کد لرنینگ از امنیت ریموت های کد فیکس بالاتر است. زیرا ارتباط بین ریموت و رسیور به صورت نرم افزاری مشخص می شود. اما به دلیل کم بودن تنوع در کدها باعث ایجاد اختلال در ریموت های درب برقی خواهد شد. در نتیجه درب به صورت ناخواسته باز و بسته می شود. قابل ذکر است که به دلیل ثابت بودن کد ارتباطی بین رسیور و ریموت و محدود بودن کدهای انتخابی احتمال کپی برداری این دسته بسیار بالا است و با استفاده از دستگاه های شناسایی کد ارتباطی می توان کد های را هک کرد.

ریموت های هاپینگ

در دسته سوم از ریموت کنترل درب برقی، ارتباط بین ریموت و رسیور توسط یک کد ارتباطی انجام می شود. این کد برخلاف دسته دوم ثابت نیست و در هر بار ارتباط از یک کد ارتباطی جدید استفاده می شود. در این ریموت ها حدود 16 بیلیون حالت کددهی وجود دارد که کپی برداری از آن را غیر ممکن می کند. همچنین شناسایی ریموت به رسیور به وسیله خود رسیور انجام می شود.

ریموت کنترل های درب برقی

ابن نوع ریموت مانند یک کلید برای قفل است که دارای یک کد اختصاصی برای هر ریموت می باشد. بر روی هر ریموت کنترل بسته به نوع درب و کنترل آن تعدادی دکمه وجود دارد که با فشار دادن هر کدام از آن ها یک دستور 8 بیتی با فرکانسی حدود 315 الی 443 مگاهرتز با شعاع 50 متر به فضا ارسال خواهد شد. نرخ انتقال کدهای ارسال شده در دستگاه های فعلی 110 است و همین مقدار نیز توسط گیرنده دریافت می شود.

    پاسخ دهید

    ایمیل شما منتشر نخواهد شد، لطفا فیلد های ستاره دار را حتما پر کنید...*